Haust

Det er haust. Naturen gjer seg klar for ein ny kuldeperiode før alt skal bli nytt når våren bankar på.

Eg trur eg vil trekke liner frå dette til mitt kristenliv. Kristent sett har eg våre inne i ein periode som kan minna om hausten. Trua mi har vore der men gjerningane var ikkje der. Og tru utan gjerningar er død tru. Eg som kristen har på så mange måtar vore ikkje-eksisterande. Lina som hald meg til Gud har vore så tynn, så skjør.

Det har vore noko som gjennom heile sommaren har sagt at eg skal gje opp. Det er ikkje lenger nokon vits. Det er ingen Gud. Det heile er meiningslaust. Det verste er nesten at desse tankane fekk festa seg og formeira seg. Ting har ikkje vore bra. Det kan eg seie med handa på hjartet.

Eg er likevel fortsatt kristen. Eg trur fortsatt på Gud, og eg prøver på ny. Eg er ikkje perfekt og kjem aldri til å bli perfekt. Men Gud er glad i meg uansett. Elskar meg akkurat som eg er skapt perfekt i hans bilde.

Eg er glad for at eg har hatt kristne venner som har vore der med meg. Som har sendt bøner opp til den allmektige Herren. Dei har høyrt på meg og sytet mitt. Dei har rett og slett våre venner.

Eg ser nå kor uendeleg viktig det er med ein supporter gjeng. Nokon som drar deg med på ting som er der når du treng dei som mest.

Eg kan ikkje gje opp. Eg kan ikkje forlate trua mi uansett kvasom skjer. Gud er større enn alt. Og ingenting er verdt å gje opp eit liv i evigheita saman med han.

Ingen synd er for stor for Gud. Eg må sei at eg håpar med heile mitt hjarte at Han som er over alt og alle ikkje husker på mine synder.

Gud er god, og han gir oss aldri opp. Kvifor skal eg då gi opp han?

Sommaren er på hell

"The mind in itself and in its own place can make a hell out of heaven or a heaven out of hell" (John Milton).

"Skammen er smittsom. Skammen puler rundt, og formerer seg som tiøreshorer på kaninpiller. Skammen går i arv."

"Skammen er en gnien husvert. Den krever og pumper deg, fordi du veit at den veit at du veit at den har overtaket."

"Jeg er skuffet over meg selv. Jeg er skuffet, ikke bare over spesielle ting jeg har gjort, men over visse sider av den jeg er blitt. Jeg har en nagende følelse av at ikke alt er som det burde være."

"Jeg er skuffet over at jeg fremdeles elsker Gud så lite og synder så mye. "

Sitatene over seier eigentleg ganske mykje om det som kvernar i hovudet mitt no om dagane. Sommaren er på hell, snart skulestart, snart ny start, ny skule nye mennesker.

Eg er veldig flink til å grave meg ned i mørke hull. Det har eg blant anna gjort denne sommaren. Eg ser og at eg kan vera veldig flink til å snakka stort om Guds nåde og om kor fint livet med Han er. Eg er veldig lite flink til å gå i meg sjølv og sjå at eg nok ein gong bevegar meg vekk fra Gud og plasserar Han i bakgrunnen og heller styrer mi eiga (synkande) skute. Der dukkar dei svarte hullene opp. Lite skal til for å grave seg ned, men det tar så uendeleg med krefter å komme seg opp derifrå igjen. Livet er ein bølgjedal, ingen tvil der. Livet med Gud går og i bølgjedalar. Det er jammen santen ikkje alltid like lett å halde fast i den litle trua som eg har.

Mykje skulle vore gjort annleis. Men ting kan aldri bli omgjort.

der eg er svak er Gud sterk....

Eg er så glad eg har Jesus som frelser! Eg treng den nåden som kom ved hans død på ny kvar einaste dag. Uten veit eg ikkje kva eg skulle gjort.

Tilgiving er stort. Men ingen synd er for stor til å bli tilgitt.

Det gir meg fred i sjela.

Rom 14,10–18
10 Men du, kvifor dømmer du bror din, eller kvifor ser du ned på bror din? Vi skal alle fram for Guds domstol, 11 for det står skrive:
Så visst som eg lever, seier Herren,
for meg skal kvart kne bøya seg,
og kvar tunge skal prisa Gud.
12 Så skal då kvar og ein av oss leggja fram sin eigen rekneskap ¤for Gud†.
13 Lat oss ikkje lenger dømma kvarandre! Døm heller slik: Ingen må få bror sin til å snubla og falla. 14 I Herren Jesus veit eg sikkert og visst at ingenting er ureint i seg sjølv. Men for den som held noko for ureint, er det ureint. 15 Gjer du bror din sorg med maten du et, då går du ikkje fram med kjærleik. Den som Kristus døydde for, må ikkje du føra i fortaping med maten din. 16 Lat ikkje det gode de eig, bli til spott. 17 For Guds rike er ikkje mat og drikke, men rettferd, fred og glede i Den heilage ande. 18 Den som tener Kristus på denne måten, han er til glede for Gud og får respekt mellom menneske.

What Faith Can Do

Everybody falls sometimes

You gotta find the strength to rise

From the ashes and make a new beginning

Anyone can feel the ache

You think it’s more than you can take

But you’re stronger, stronger than you know

And don’t you give up now

The sun will soon be shining

You gotta face the clouds

To find the silver lining

I’ve seen dreams that move the mountains

Hope that doesn’t ever end

Even when the sky is falling

I’ve seen miracles just happen

Silent prayers get answered

Broken hearts become brand new

That’s what faith can do

It doesn’t matter what you’ve heard

Impossible is not a word

It’s just a reason for someone not to try

Everybody’s scared to death

You may decide to take that step

Out on the water

But it’ll be all right

Life is so much more

Than what your eyes are seeing

You will find your way

If you keep believing

Overcome the odds

When you don’t have a chance

(That’s what faith can do)

When the world says you can’t

It will tell you that it can

Denne sangen går for tida på full "guffe" i bilen min. Fekk den nyaste plata til Kutless i posten på fredag, eg tykkjar det var ei særs god investering i denne "kjekke" eksamenstida.

Joh 14,15–21
15 Elskar de meg, så held de boda mine. 16 Då vil eg be Far, og han skal gje dykk ein annan talsmann, og han skal vera hos dykk alltid: 17 Sanningsanden, som verda ikkje kan ta imot. For verda ser han ikkje og kjenner han ikkje. Men de kjenner han, for han bur hos dykk og skal vera i dykk. 18 Eg vil ikkje la dykk vera att som foreldrelause born. Eg kjem til dykk. 19 Om ei lita stund ser ikkje verda meg lenger. Men de ser meg, for eg lever, og de skal leva. 20 Den dagen skal de skjøna at eg er i Far min, og at de er i meg og eg i dykk.
21 Den som har boda mine, og som held dei, den er det som elskar meg. Og den som elskar meg, skal Far min elska. Ja, den som elskar meg, skal eg òg elska og openberra meg for.

Joh 14,27–31
27 Fred etterlèt eg dykk, min fred gjev eg dykk. Eg gjev dykk ikkje fred på same måten som verda gjer det. Lat ikkje hjartet dykkar uroast, og ver ikkje motlause! 28 De høyrde at eg sa: Eg går bort, og eg kjem til dykk att. Elska de meg, så gledde de dykk over at eg går til Far, for Far er større enn eg. 29 No har eg sagt dykk dette før det hender, så de skal tru når det hender.30 Heretter kjem eg ikkje til å tala mykje med dykk, for han som herskar over denne verda, kjem. Han har inga makt over meg. 31 Men for at verda skal skjøna at eg elskar Far, og fordi Far har bode meg det, gjer eg som Far seier. Reis dykk, lat oss gå herifrå!

Han bærer deg

Du er i Herrens armer
Han bærer deg i alt.
Han slipper deg aldri
og forlater deg ei.
Han vokter deg dag og natt.
Du var villet og ønsket av
Herren selv, og så betalt
men Hans Golgata blod.
Han bærer deg varsomt
som en dyrebar skatt.
Så vær ikke redd
og mist ikke motet:
Han bærer deg gjennom
alt!

(Rita Aasen)

Verdi

Det er ein ting eg har tenkt ein litt på. Det er kor redd ein er for å ikkje passe inn, og på sett og vis motsatt - kor redd ein er for å ta med seg andre menneske inn i vennegjengen fordi den nye er litt ulik dei andre.
Ein inviterar nokon inn i fellesskapet med åpne armar, medan andre blir ståande på vent utanfor og aksepten let venta på seg.

Ein er redd for å ikkje verta likt. Det er jo heilt naturleg det. Men kvifor er det slik at mange av dei personane som me ynskjer å vera vennar med er dei som ein ser på som betre enn seg sjølv? Kvifor tillet ein seg sjølv å bli trykka ned, brukt og liknande, av folk som ein ser på som meir verdt enn den verdien ein sett på seg sjølv? Ein prøver så altfor ofte å bli akseptert inn i dei "finare" kretsane.
Eg kjenner at eg blir irritert over folk som ser ned på andre menneske, som seier til andre at dei ikkje er gode nok. Det vil og sei at eg og blir irritert på meg sjølv (eg er ikkje hakket betre)

Alle menneske har ein unik verdi. Kanskje dei har eit anna utsjåande, kanskje dei har ein "unormal" atferd, kanskje har dei ein eller annan utviklingshemning. Vil det seie at dei er av ein annan verdi enn oss såkalla "normale" for kva er eigentleg normalt?

Kvifor sit det menneske i denne verda utan ein einaste venn? utan eit nettverk? Kvifor er det ingen kontaktar i kontaktlista? nokre har valt det sjølv, men kva med dei andre? Kanskje det er påtide å lyfta augo og venda blikket mot våre medmenneske.
Kanskje det og kan vera ein ide å ta ein telefon til nokon av sine vennar og høyra korleis dei har det? Eg syns det er vanskeleg å ringa til folk eg ikkje har snakt med på lenge. Eg syns det er vanskeleg å invitera folk på besøk for eksempel. Redselen for at ingen vil komma tek til tider heilt overhand.

Nokon Afrikanarar eg traff på då eg var i Uganda, sa at dei kvite meinte at dei svarte var apekattar. Me som kvite var overlegne dei. Eg kjenner eg blir motlaus av slike utsegner, det er jo så fundamentalt galt å seie noko slikt! Alle menneske er i utgangspunktet av same verdi. Men nokre utnyttar sine posisjonar og får andre til å føla seg mindreverdige. På mange måtar gjer alle det enten dei vil eller ikkje. Det finnes ikkje noko slikt som eit perfekt menneske,(Det har kun vore eit perfekt menneske gjennom historia og det var Jesus). Så med å omfavne forskjellane, se forbi vår "stolthet", alle har noko å bidra med. Alt treng ikkje alltid vera perfekt, for kva er eigentleg perfekt?

Alle menneske er unike, alle menneske har sin sjarm, si utstråling, sin uforståelege verdi. Gud har skapt alle menneske i sitt bilde. Sin livspust har Han gitt menneska, me kan ikkje samanliknas med dyr og andre ting. Mennesket er ein unik skapning. Så mykje meir verdt enn ein nokon gong kan forstå. Ingen er meir verdt enn andre.

Alle treng me ein venn og to.

Alle treng me Gud, Jesus og Den Heilage Ande, den beste bestevennen ein kan ha.

Gud vil alltid vera der når ein treng han, men vil me alltid vera der når han treng oss?

Led meg på din vei Gud. Ver mitt faste fjell og styrke. Eg trenge deg Gud. Ingenting trenge eg sånn som eg trenge deg. Eg har et ønske om at du ska ver mitt alt. Eg må bare tørra å gje slepp. Tørra å ver svak, for der eg e svak der e du sterk. Eg må tørra å bjynna på ny. Eg er nemlig litt pinglete av meg så uten deg Gud så kan det aldri bli forandring..

Om jeg eide alt, men ikke Jesus

Om Jeg eide alt men ikke Jesus, tror du det var nok å stole på?
Kunne dette hjertet tilfredsstilles med de ting som skal snart forgå?
Om jeg hadde alt men ikke Jesus, å hva vinning var det for mitt vel?
Hva er hele verden mot å eie fred med Gud og frelse for min sjel!

Om jeg eide rikdom, makt og ære og blant mennesker et æret navn.
Men ei noe håp for evigheten, for seilasen ingen sikker havn
- om jeg eide alt, men ikke Jesus og hans kjærlighet til korsets død,
Å, hvorhen i hele vide verden skulle jeg da fly i dødens nød?

Å, hvor tomt alt i denne verden - uten Jesus - synd og sorg og nød.
Uten Jesus blir og evigheten vare mørke, gråt og evig død.
Om jeg kunne leve uten Jesus, hvordan skulle jeg vel dø engang
- Uten Jesus i den mørke dalen, uten ham i evigheten lang?

Men nå har jeg alt, ja, alt i Jesus - legedom for alle hjertesår,
Ingen synd som ikke han forlater, ingen nød som ikke han forstår!
Om jeg eier Jesus, bare Jesus og i hele verden intet mer
Å, så eier jeg dog alt i Jesus, Han som liv og overflod meg gir

(Ölander 1904)

Påske

Påska er forbi, kvardagen bankar nok ein gong på døra mi. Nokre av overskriftene i aviser og liknande har den siste veka handla om påskebodskapet. Eg har faktisk ikkje lest ein einaste av dei. Eg har faktisk ikkje ofra så mange tankar over kva påska eigentleg handlar om. Likevel, det er ingen unnskyldning for å ikkje repetera påskebodkapet. Det var jo då alt vart fullbragt.

Jesus satt på eit esel og dei gjekk inn til Jerusalem, der lufta var fullt av rop til hyllest. "hosianna".

Kongen var i Jerusalem!

Den eine dagen vart han hylla, den neste hadde alle vendt han ryggen. Jesus visste kva som skulle hende. Han visste at Judas forrådte han for 30 "usle sylvpengar". Han visste at han ville bli fanga då han var i Getsemane. Han visste at han ville bli pint, krossfesta. Han visste at han måtte døy. Han visste! likevel sa han at det er meg dykk leitar etter då vaktene kom å spurte etter han. Han sa det er meg, viss det er meg dykk vil ha så la dei andre få gå. Jesus lot seg fanga FRIVILLIG.

Han lot seg pina, krossfesta og døy FRIVILLIG, for oss.

Jesus visste om alt det som venta han, og gjekk fram og spurde dei: "Kvein leitar de etter?" "Jesus frå Nasaret," svara dei. "Det er eg," seier Jesus. Judas, svikaren, var saman med dei, han òg. då Jesus sa: "Det er eg", veik dei attende og fall til jorda. Atter spurde han: "Kven leitar de etter?" "Jesus frå Nasaret," svara dei. "Eg har sagt dykk at det er eg," sa Jesus. "Er det meg de leitar etter, så la desse gå!" Såleis skulle det oppfyllast, det ordet han hadde sagt: "Av dei du gav meg, har eg ikkje mist ein einaste."

(Johannes 18:4-9)

Men etter tre dagar stod Jesus opp igjen, og visste seg først for kvinner så for sine disipler. Han tala til dei. Det som eg tykkjer er litt snodig på sett og vis er at Thomas, ein av Jesus sine disiplar, ikkje trudde på han. Han trengte "bevis for at det verkeleg var Jesus som stod framfor han. Thomas, ein som kjende Jesus godt, som hadde sett han utallige gonger, som nå såg at det var same personen som var der, trengte eit større bevis! Han måtte sjå merkene itte naglene, han måtte sjå holet etter spydet i sida. Når Thomas sleit med å tru, kan ein skjøna at det kan vera særs vanskeleg å tru for menneske som aldri har sett Jesus.

Det var naudsynt at det vart gjort slik, profetane hade tala om det, slik skulle det vera. Han skulle betala all verdas synd. Han gjekk i døden for oss alle. Gjorde han det forgjeves?
Han elskar faktisk meg og deg så utruligt høgt at det er utanfor vår evne til å forstå. Gud gav det mest dyrebare han hadde, sin einaste, kjæraste son. FOR VÅRE SYNDER!

Det er stort! Det seier noko om vår verdi som menneske i Gud sine auge.

Blodet som rant
smertene som du bar
forlatt av mennesker
forlatt av gud din far
du gav avkall på din trone
gudesønn med tornekrone
hele verdens skyld har du betalt

Gud din nåde er større enn ord kan si
Gud din nåde den viser meg min verdi
En ufattelig pris har jeg kostet deg
Gud din nåde er liv for meg

Du ofret alt
for å redde meg
din store kjærlighet
den utholdt dødens vei
du var villig til å sone
for vinne livets krone
nåden din er mer enn dyrebar.

Men han vart såra or våre brot og sundbroten for våre synder. Straffa låg på han, så vi skulle ha fred, og ved hans sår har vi fått lækjedom.
Jesaja 53:5

"Tro på størrelse med et
sennepsfrø
kan flytte
fjell,
min tro er
mindre,
men likevel
nok"

Klem

Jeg vandret bort, men
du fant meg igjen.
Jeg var lik sauen
som forsvant fra flokken.
Du telte gjennom og
så at jeg manglet.
Du kalte på meg, da jeg
hadde det verst, men jeg
ville ikke lytte.
Du gav aldri opp. Du kom,
tok min hånd og gav meg en klem.
Jeg har voldet deg smerte,men
klemmen jeg fikk vil jeg aldri
glemme.

Du gav meg det eneste jeg manglet,
kjærlighet ulik noen annen.
Du brydde deg om meg,
du fant meg igjen,
selv om jeg kun var meg.
Jeg trodde en var lik ingen,
men den ene som manglet
var en for mye.
Du tok min hånd og gav meg en klem
en klem fylt av en kjærlighet,
en kjærlighet jeg trodde var borte
for godt.
Klemmen jeg fikk vil jeg aldri
glemme

Det finnes et håp,
for alle og en hver.
Hos deg er jeg trygg,
du viste meg det.
Du tenker på meg dag ut,
og dag inn.
Du dømmer meg ikke, du vet
jo hvem jeg er.
Du gir meg håp,
du gir meg tro.
Det er du og bare du som
gir meg en kjærlighet ulik noen annen.
Klemmen jeg fikk viste meg det.
Klemmen jeg fikk vil jeg aldri
noensinne glemme.

Gå eller ikkje gå, det er spørsmålet.

Eit nytt år har begynt. Nye moglegheiter oppstår kvar dag. Eg trur dette kan vera året for forandring, for utfordringar.

Eg har eitt mål for det nye året. Eg vil vera ein menneskefiskar. Eg har eit ynskje om å sjå fleire velga Jesus. Eg har lyst at mitt liv skal kunne brukast slik at fleire kan finne vegen som fører til frelse og evig liv. Misjonsbefalinga er Gud sitt oppdrag – eg vil gjera så godt eg kan å gjennomføra det.

Det er mitt ynskje. Men eg tar meg sjølv så altfor ofte i å tenke at eg kan vel ikkje noko, eg er ikkje god nok, flott nok, korleis skal Gud kunne bruka litle meg til noko? Eg har vel ikkje noko særleg å bety for andre sine liv. Korleis skal vel eg kunne gjera ein forskjell?

Det er ikkje Gud som har avgrensingar det er eg som har dei. Eg legg band på meg sjølv. Gud kan gjera så mykje meir enn det me bed om og forstår står det i Efeserene (3:20 – trur det var her) Gud kan gjera så mykje meir med mitt liv enn det eg sjølv kan forstå. Eg tenker at det kan vel kje være mogleg, men alt er mogleg for Gud.

Eg trur Gud kan bruka meg til så mykje meir enn det eg klarar å skjøna. Eg trur at eit liv fullt med Gud er det rikaste livet ein kan ha.

Har ein Gud og har Gud deg, trur eg at ein har alt ein nokon sinne kjem til å trenge. For Gud er… ja Gud er Gud. Eg trur ikkje eg kjem til å forstå alt som har med Gud å gjera. Men eg har gjeve han mitt liv. Det er det beste eg har å gi. Gud har løyve til å bruka meg akkurat der han vil, og til akkurat det han vil. Eg har likevel fri vilje og kan nekta, men det vil ikkje gjera ting betre.

Her for nokre dagar sidan fekk eg ei oppgåve. Eg pysa ut. Eg gjennomførte ikkje. Eg dreit meg rett å slett ut. Angrar eg? Ja kan sei det slik. Eg ba om ein ny sjans men sjansen for denne gongen hadde vore og gått igjen. Eg har lært at det er ikkje verdt å sei: ”nei ikkje no, kanskje seinare” når Gud har ein oppgåve klar for meg. Når Gud seier GÅ – då skal eg vera lydig mot min Far og gjera som Han vil, for han har omsorg for meg og veit betre enn eg kvar eg skal vera og kva eg skal gjera.

Eg må berre hugsa at Gud har skapt meg – eg er faktisk god nok, og kan faktisk brukast til noko. Eg er berre meg – men likevel er eg så mykje meir.

”DET VAR VEL IKKE MEG DU MENTE, HERRE”

Det var vel ikke meg du mente, Herre,
den gang du stod på fjellet og sa GÅ?
Gå ut med ordet mitt til hele verden.
Det var vel ikke meg du tenkte på?

Du vet jo om alt jeg har å gjøre.
Du kjenner hvor opptatt jeg er.
Dessuten har jeg sikkert ikke evner
For slike store oppdrag som det er!

Du vet jo at jeg har min begrensning,
Du vet hvor lett det er å gi opp.
Dessuten tror jeg ikke at jeg passer –
Jeg har jo alltid vært en rotekopp.

Men om det nå var meg du mente, Herre,
Så ber jeg deg om mot til å si Ja!
Jeg vet at du vil gi meg det jeg trenger.
Hvis bare jeg tør gjøre som du sa.

Denne songen sier enkelt og greit mange av alle unnskyldningane me ofte kjem med overfor Gud. Den har mang ein gong kverna i hovudet mitt.

Men Gud meinte faktisk meg når han sa GÅ, Han meinte faktisk deg og. Spørsmålet er berre om du vil gå.

Eg er tankefull. Eg veit ikkje kva eg skal seie eller gjera. Hovudet mitt er fullt av så mykje rot. Eg tenker på kor redd eg er, kor glad eg er, kor fantastisk eg har det, kor heldig eg e. Men det er likeeins ein ting som manglar.

Eg tenker så altfor mykje på kor utruleg glad eg er i deg.

Eg brukar så mykje krefter på å unngå å tenka på deg, å unngå å ringa deg, å unngå å senda melding t deg. Du har ein tendens til å snika deg inn overalt.

Eg tenker så ofte på kor unik og fantastisk du er.

Samstundes er eg redd. Eg er redd for alt. Eg er redd for å verta såra, redd for å blottleggja meg. Redd for å vera den eg e. Redd for å ikkje vera god nok. Men mest av alt trur eg at eg er redd for at draumane mine ikkje kjem til å vera eins med røynda. Redd for at draumene mine og min vilje ikkje er eins med Gud sin vilje.

Eg veit at eg har gått feil veg med livet mitt til tider. Eg veit at eg har gjort mykje som det ikkje står respekt av. Eg har gått på trynet så utruleg mange gonger. Ein skal læra av sine feil heiter det på fint. Eg har lært. Eg veit eg har lært. Ting som eg har gjort kjem aldri til å bli gjort igjen. Eg er så utruleg irritert på grunn av ting eg har gjort. Samstundes er det ein god trøyst å tenka på at Gud i sitt Ord har sagt at ein ikkje skal tenka på det som er gjort og eingong var – det har nemleg kome noko nytt. Me kan alle finna frelse og nåde gjennom Jesus. Eg er så utruleg takknemlig. Det som ein gong var og som eingong blei gjort har likevel satt sine spor på mitt liv.

Eg veit at eg så ofte før har sagt at eg aldri meir skal gjera ditt og datt, og likeeins gjort det kort tid etterpå. Men det var før eg slapp Gud skikkeleg inn i hjarta mitt. Eg sa eingong ja til Gud, men det ja som eg gav var eit ”ja,men…” Når mitt ”men” var fjerna, blei forandringa større enn eg kunne trudd. Eg er ikkje lenger freista til å gjera ”galne” ting. No er eg meir freista til å leva eit liv som er fullt av Guds kjærleik og nåde. Målet mitt er å få fleire med på himmelvegen. Eg ynskjer at livet mitt skal stråle av Gud, for Gud er mitt liv.

Det er så mykje som skulle vore gjort annleis, så mykje som skulle vore ugjort og usagt.

Eg skulle så gjerna ynskja at eg ikkje var redd.

Eg skulle så gjerna ynskja at du kunne sjå forbi alle mine feil. Skulle ynskja at du kunne sjå den eg verkeleg er.

Eg skulle ynskja at du hadde sett kor uendeleg glad eg er i deg.

Gud ser oss faktisk akkurat som me er, og han er uendeleg glad i oss trass i våre feil og mangler.