Casting Crowns - Glorious day

One day when Heaven was filled with His praises
One day when sin was as black as could be
Jesus came forth to be born of a virgin
Dwelt among men, my example is He
Word became flesh and the light shined among us
His glory revealed

Living, He loved me
Dying, He saved me
Buried, He carried my sins far away
Rising, He justified freely forever
One day He’s coming
Oh glorious day, oh glorious day

One day they led Him up Calvary’s mountain
One day they nailed Him to die on a tree
Suffering anguish, despised and rejected
Bearing our sins, my Redeemer is He
Hands that healed nations, stretched out on a tree
And took the nails for me

One day the grave could conceal Him no longer
One day the stone rolled away from the door
Then He arose, over death He had conquered
Now He’s ascended, my Lord evermore
Death could not hold Him, the grave could not keep Him
From rising again

One day the trumpet will sound for His coming
One day the skies with His glories will shine
Wonderful day, my Beloved One, bringing
My Savior, Jesus, is mine

Veien

Det er så lett å gå seg vill, så lett å glemme målet der hvor mørke skygger rår.
Når det er tungt å være til, så vet jeg at du alltid er en venn som helt forstår.
For du skjenker meg nåde der hvor skammen fikk råde, jeg lever i din kjærlighet.

Du er det eneste jeg har som holder og som bærer.
I din omsorg får jeg bo når det er tomt for rette svar, når meninger fortærer mine lengsler og min tro.
Men du skjenker meg nåde der hvor skammen fikk råde, jeg lever i din kjærlighet.

Det finnes en vei jeg kan gå.
Det går en bro som fører over opprørt hav, i lyset fra en åpen grav.
En vei som fører meg dit hvor jeg kan få se og tro!

Du vil for alltid være der! Du vandrer ved min side opp hver bakke, i hver krok.
Da du lå bøyd på dine knær, fikk kjempe – du fikk lide da du mine synder tok.
For du skjenker meg nåde der hvor skammen fikk råde, jeg lever i din kjærlighet

Det finnes en vei jeg kan gå.
Det går en bro som fører over opprørt hav, i lyset fra en åpen grav.
En vei som fører meg dit hvor jeg kan få se og tro!

Jon Lotterud

Fellesskap

Jeg ba om styrke for å kunne vinne,
jeg ble gjort svak, så jeg kunne lære lydighet.

Jeg ba om helse for å kunne gjøre store ting,
jeg fikk skrøpelighet, så jeg kunne gjøre gode ting.

Jeg ba om rikdom for å kunne bli lykkelig,
jeg fikk fattigdom, så jeg kunne bli vis.

Jeg ba om kraft for å kunne få ros av mennesker,
jeg fikk svakhet, så jeg kunne bli avhengig av Gud.

Jeg ba om alt for å kunne nyte livet,
jeg fikk livet, så jeg kunne nyta alt.

Jeg fikk ingenting av det jeg ba om.
men alt som jeg hadde håpet på.

Tross meg selv ble bønner jeg ikke bad besvart.
Ingen er blitt rikere velsignet enn meg.

Bøn er så utruleg. Eg blir heile tida overraska når eg ser meg sjølv tilbake, og ser det store som eit svar på bøn faktisk er. Eg ser at eg ikkje alltid får det svaret som eg bed om, men likevel er det eit svar. Gud veit nemleg betre enn eg kva som gagnar mitt liv. Eg seier ikkje at ein ikkje treng be for Gud veit best uansett. Eg meiner at me skal be, av heile vårt hjartas lyst. Gud har sagt at me skal be. Derfor ber eg.

Nokre gonger vel Gud å gi eit anna svar på bønene enn det eg hadde kanskje ønska og håpa på. Men i det lange løp ser eg likevel at det svaret eg fekk, faktisk var det perfekte svaret for meg.

Det er stor kraft i bøn. Eg trur bøn er med på å forandre. Dersom eg ber for ein annan person, så er eg med på å løfte denne personen fram for Gud. Eg trur då at Gud er den som har makt til å forandre livet til denne personen. Litt knotete sagt kanskje, men eg håpar de skjønar kva eg meiner.

I det siste har mine tanker streifa innom ordet "fellesskap" Ein snakkar ofte om kor viktig det er å ha fellesskap med menneska i menigheten, kor viktig det er å ta vare på det kristne fellesskapet. Det er likevel ikkje fullt så ofte ein høyrer om fellesskapet med Gud. Fellesskapet med Gud er noko som eg finn utruleg viktig. Har eg ikkje det fellesskapet så veit eg ikkje heilt kvar eg er. Det er liten vits tykkjer eg å gå i ein menighet kun for å ha fellesskap med folka som er der. Eg meiner at ein først og fremst må ha fellesskapet med Gud, så kan ein ha fellesskapet med menneske rundt deg. Utan Gud er me ingenting.

Eg trur at Gud ønsker at me skal ha eit levande fellesskap med han. At me skal kunna sei til Gud alt som me har på hjarta, alt som sviv rundt i hovudet vårt. Eg meiner at me må halda Gud nærare enn ein held sin bror. Det står og i bibelen at Gud skal vera førsteprioritet. Du skal elska Han høgare enn din mor og far, søsken og venner.

Eg ser sjølv at fokuset eg har hatt i det siste kanskje har vore litt vekk frå akkurat dette. Eg har tenkt meir på mine vennar enn eg har tenkt på Gud. Eg har blitt med på kristne samlingar for å ha fellesskap med mine vennar, ikkje nødvendigvis for å ha fellesskap med Gud. I mine auge ser eg at dette har blitt feil. Etter å ha gått nokre rundar med meg sjølv og funne ut kvar det er eg vil vera, har eg funne tilbake til det som eg meiner er det rette fokuset.

Eg må seie eg ser ei endring hjå meg sjølv. Eg er på veg til å verta den personen som eg innerst inne er. Eg er ikkje lenger like redd. Redd for kva folk rundt meg må meine om meg, kva dei må tru å tenkja om det eg gjer, det eg seier og korleis eg ser ut, korleis eg kler meg. Eg er den eg er akkurat slik som Gud har skapt meg til å vera. Og det er akkurat den personen eg er meint til å vera. Så kvifor vera redd?

President Roosevelt sa ein gong at det einaste ein kan frykta er frykten sjølv.

Eg prøver kvar einaste dag å legga vekk mitt eige og følga Jesus. Han er vegen sanninga og livet. Ingen kjem til faderen utan ved han.

Eg kjenner at Gud jobbar med meg for tia. Han har ein plan for mitt liv. Han svarar på mine bøner. Han er med meg dag og natt. Det er utruleg godt å veta.

Når eg oppdaga at eg var på veg inn i feil spor. På veg bort frå Gud. Når eg så prøvde å kjempa min veg attende, opplevde eg ein form for åndskamp i mitt indre. Det var ei heilt utruleg merkeleg kjensle. Det var som om nokon ikkje ville at eg skulle ta dei stega som skulle til for at eg skulle vera tilbake på Gud sin veg. Eg låg i senga mi og bad til Gud, og medan eg bad kjente eg denne krafta som prøvde å hindra meg. Som sendte uvenlege tanker inn i hovudet mitt. Eg gret mine modige tårer for eg viste ikkje heilt kvar eg skulle gjer meg av. Samtidig så bad eg Gud om hjelp og styrke til å velga hans veg. Evighetens veg. Når då det byrja å roa seg var det nett som om nokon haldt meg fast, som berre sa "kom til meg, eg skal føra deg til ro. Du er mitt barn, eg er din Far. Eg skal vera med deg alle dagar" Når dette hendte var det akkurat som om alt det onde slapp taket. Kjensla var overveldane, og kan ikkje beskrivast med ord.

Eg veit at Gud er her. Eg veit at Gud er med meg. Eg veit at han vil føra meg der han vil ha meg. Men det er likevel opp til meg å gå vegen, han vil gå med meg. Eg kjem til å trakka feil. Når eg gjer feil er Han der for å hjelpa meg tilbake. Gud er min Far. Gud er min Bestevenn. Gud er det kjæraste eg har.

Forunderleg stort!

Nokre gonger forstår eg ingen ting. Eg byrjar å tenkje på livet, på verda, på Gud, stort sett så tenkjer eg på alt mellom himmel og jord.

Eg vil i dag påstå at eg faktisk forstår dei som ikkje klarar å tru på Gud, samtidig som eg ikkje kan forstå korleis dei ikkje kan tru på Gud.

Når eg byrjar å tenkje på at eg lever på ei snurrande kule midt i verdsrommet, midt i det svarte intet. Jordkloda roterar rundt sin eigen akse og i tillegg går ho i bane rundt sola. Det er mange planetar ute i verdsrommet, men berre jorda som me lever på er i akkurat passe avstand frå sola. Det er ganske utruleg å tenkje på. Slike gonger blir eg full av undring.

Korleis er det mogleg?

Korleis har det seg eigentleg at eg lever på jorda, den einaste planeten blant alle dei andre som det er mogleg for menneske å bu på. Det er ganske fantastisk! I mine auge kan det ikkje vera noko anna svar enn at det er Gud som har skapt det heile. Eg klarar ikkje å tru at det heile skal vera skapt av et stort smell, ein eksplosjon. På same tida finn eg det vanskeleg å tru på Gud. Eg finn det vanskeleg å tru på noko (n) som eg ikkje kan sjå. Det er ein av grunnane til at tvilen dukkar opp i meg frå stund til stund.

Likevel veit eg at min gjenløyser lever! Sjølv om eg ikkje kan sjå Gud med mine auge, veit eg at han er her, med meg, ALLTID! Sjølv om eg ikkje ser Gud stå framfor meg som person, kan eg likevel sjå Gud (det høyrtes merkeleg ut) Eg vil påstå at eg ser Gud i naturen, berre tenk på dei mektige fjella, på dei nydelege hagane, tenk på kor perfekt alt er sett saman! Eg tykkjer det er heilt fantastisk.

Eg vil nemna ein stad til. Den staden eg finn Gud oftast er i augene til andre kristne. Det er ein glød som ein ikkje kan finna hjå nokon andre. Gløden i augo var noko av det første eg såg at eg sjølv ikkje hadde når eg ikkje var kristen. Eg klarte ikkje slutta å undra meg over kvar denne nydelege gløden kom i frå. Eg klarar ikkje heilt å forklara denne gløden, men i mine auge er dette eit av dei tydelegaste teikna eg finn på at Gud er Gud. Gud er den evige eg er! og tru meg det er stort!

"I skjæringsfeltet mellom utrustning og utfordring er vekstfeltet, der vi kan bli hva vi er skapt til å være og la Gud skrive sin historie med våre liv - der kan vi leve, ikke bare overleve til vi dør"

(sitat frå facebook R.K.)

Heaven Song

I will walk on streets of gold
I will run through gates of pearls
The story of heaven
Is the greatest ever heard

One day I will be there
I hope it will be together with you
I'm not afraid of dying
Cause then I will be, with
Jesus, my Lord

There will be no pain, nor sorrow
And no sickness or disease
Heaven is a real place
So won't you listen to me, please

In heaven, there's no evil
No envy is there
And God himself will wipe
Away every tear

A life of peace and joy
Through all eternity
Together with God, the Father
That's my destiny

"Jeg har bråvåknet fra en vakker drøm, og det gjør vondt. Jeg har oppdaget verden. En verden jeg ikke liker."

Eg tenker så altfor ofte kun på meg sjølv. Eg lukkar så altfor ofte augo for dei som har det vondt. Eg tenkjer oftare og oftare negative tankar om folk som er av ein annan etnisk opprinnelse enn meg. Eg tenkjer på at dei kjem sikkert til å¨stela, å gjer eit eller anna som strider mot lova. Verda har på mange måtar blitt sånn at en beskytter seg sjølv med å vera skeptisk mot alle ein ikkje kjenner. Ein av grunnane til dette kan vera all kriminaliteten som florerer rundt om (nå er jo Noreg verst på den fronten heller, men sett under eitt tenkjer eg). Ein dømmer folk, folk ein ikkje nødvendigvis kjenner, folk ein aldri har møtt, aldri har hatt ein samtale med. Me gjer oss opp tankar om alle folk me ser. Me ser på utsjånad klesstil, hårfrisyre, hudfarge. Men det er jo ikkje opp til oss å dømma. Så kvifor gjer me det då? Då bryt jo me og lova, den lova som Gud har gitt oss...

Eg liker ikkje heilt denne verda som eg lev i. Det er vanskelig å tru at Gud er god når det er så mange menneskje rundt deg som har det vondt. Når ein tenkjer på alle dei fattige i verda. Når ein ser alle dei foreldrelause borna. Når ein ser alle dei som er einsame. Kva med alle dei som svelt?

Nokre gonger plar eg å tenkja som følgjer:

• Kva viss haikeren som går langs vegkanten var Jesus? ville eg tatt han med, kanskje eg rett og slett ville gitt han nøklane til bilen min og sagt du trenger den tydeligvis meir enn meg?

• Kva viss den heimlause som sat med tiggerkoppen var jesus? ville eg ikkje då ha tømt pengetaska og omtrent gitt han bankkortet mitt i tillegg?

Eg trur ikkje ein skal vera dumsnill. Eg trur ikkje at ein kan stola blindt på folk, i dagens samfunn trur eg ikkje det vil fungere. Eg har lett for å tenkje tanken "tenk viss det var Jesus" men alikevel har eg fortsatt aldri plukka opp ein haiker. Eg tørr faktisk ikkje. Men Gud har jo sagt at det ein gjer mot ein av hans minste, gjer ein og mot han...

Ein føler seg ofte dum når ein går forbi ein uteliggjar med holete klede og ei spritflaske, og sjølv har ein hendene fulle av handleposer. Kanskje ein av og til kan prioritere litt annleis. Kanskje gi litt meir penger til eit godt føremål.

Eg trur at Gud veit best uansett. Eg trur at Gud kan gjera ein forskjell sjølv om mange i verda ikkje har det like godt som meg. Eg trur at Gud virkar like mykje og kanskje meir hhå dei som er vanskelegare stillt enn meg. Nokre gonger skulle eg nesten ønskja at eg hadde ingenting, for då hadde eg sett Guds hjelpande kraft så mykje betre. Eg trur rett og slett eg har det for godt. Det er så mykje eg tar for gitt. Nå har eg det så godt at eg nesten føler at eg ikkje treng Gud. Hadde eg mista alt eg hadde, ville eg trengt Gud på ein heilt annan måte. Det er eigentleg ein skremande tanke at eg faktisk har det for godt... Eg trur det er mykje av grunnen til det bedre stilte har ein tendens til å la Gud i stikken. Dei ser ikkje at han trengs. Ein klarar ikkje å åpna augo å sjå at Gud kan gjera ein vesentleg forskjell. Korleis kan Gud gjera livet mitt betre når ein allereie har det så godt?

Eg veit at sjølv om eg har det godt i den rike delen av verda som eg lever i , så treng eg likevel Gud. Gud gir livet mitt ein verdi. Gud gir meg ein glede som ingen annan kan skape. Gud har gitt meg nåden gjennom Jesus. Gud har gitt meg evig liv når mi tid i denne verda er forbi. Utan Gud hadde ikkje livet mitt hatt noko meining, sjølv hadde eg vore verdilaus. Eg er glad eg kjenner Gud og at Han kjenner meg. No er mi oppgåve å spre det glade budskap, slik at fleire får sjå hans herlegdom!


Gud har hele universet mellom pekefingeren og tommelen.

Casting Crowns - I Know You're There

If all I had was one last breath
I'd spend it just to sing Your praise
Just to say Your name
If all I had was one last prayer
I'd pray it 'cause I know You're always listening
If I could live a thousand lives, bind the hands of time
I would spend every moment by Your side

'cause I, I know You're there, I know You see me
You're the air I breathe
You are the ground beneath me
I know You're there, I know You hear me
I can find You anywhere

If all I had was one more song to sing
I would raise a noise to make the heavens ring
If all I had was one last chance, I'd take it
I would stake it all on You

If I could raise up high and catch a glimpse of every eye
I would make them believe
What I feel inside

If I could live a thousand lives and bind the hands of time
If I could rise up high and catch a glimpse of every eye

I know You're there
I know You're there
I know You're there, You're there

Korleis er eigentleg mitt forhold til Gud? Sidan Gud elskar meg, må jo eg og elska han! Men gjer eg eigentleg det av heile mitt hjarta? Dersom folk spør meg om kristendom, kva svarar eg då?

Sjølv vil eg sei at eg nok kanskje ikkje har heile hjarta mitt med meg når eg seier at eg elskar Gud. Eg klarar ikkje å ha vissheta om at eg har funne frelsa, sjølv om eg håpar det. Eg manglar på mange måtar frelsesvissheta. Det er slitsomt å gruble på dette, eg trur allikevel det henger saman med at eg fortsatt drar på mange av mine gamle laster fra tida då eg ikkje var ein kristen. Eg veit at eg ikkje kan vera perfekt, det er umogleg. Det er derfor Gud gav oss nåden. Nåden er en utrulig gave! Nåden som er gitt meg gjennom Jesu død og oppstode, er det som reddar meg!

Eg hadde ei venninne. Ho levde for Gud. Gjennom alt ho gjorde var Gud ein viktig del. Han hadde fyste plassen i ho sitt liv. Ho gav folk rundt seg mykje glede. Ho hadde ein utrulig varme, en glød, et fantastisk smil. Ho hadde eit mål: fleire måtte få bli kjent med Jesus! Når ting blei vanskelege, når ting gjekk trådt, når alt virka uoverkommeleg, og alt du vil er å gje opp. Å gje opp, var aldri eit alternativ for henne. Overgivelse var ho sitt valg. Å legge alt det vanskelege, alt som gjekk galt, i Gud sine hender. La Han ha styringa, og lede henne på Han sine vegar.
På bloggen sin har hun skrevet dette:

"Men altså vi bekymrer oss. Vi bekymrer oss over penger, utseende, skole, jobb og tid. Det er vanskelig å rekke alt og alle. Men vi har en vei å gå på. Jesus er veien, sannheten og livet. Og Herren er vår hyrde, han leder oss på den rette veien. Vi kan bare legge alle våre problemer og bekymringer over i hans hender, å stole 100 prosent på han, og han vil lede oss. I hans hender, på hans vei, mangler vi faktisk ingenting. Tenk på det, vi mangler ingenting! For selv om hans vei kan være tung og vanskelig, selv om vi føler vi mangler både det ene og det andre, vet vi at Gud har en plan med alt, han har en mening med alt, selv det som virker mest meningsløst. Vi må bare stole på at han vet hva han gjør, fordi det er da ikke vi som er fullkomne, det er han. De materielle manglene vi mener vi har, har så lite i å si i den store helheten. Det som teller er hans kjærlighet, fred og nåde, og får vi av dette mangler vi ingenting. Herren er min hyrde, jeg mangler ingenting." ( C E.B.I)

• Salme 37:5

5 Legg din veg i Herrens hand. Lit på han, så skal han gripa inn.

Eg har eit ønske om å leva for Gud med heila mitt hjarta. Stola fullt å heilt på Han. Gå på dei vegane som han på førehand har lagt klare for meg. Overgi meg til Han. La Gud få ha heile styringa i livet mitt. Eg vil gje Han min lovsong, min takk, mitt alt! For Gud elskar meg, då må eg og elska Han.

Eg har lyst til å kunne svara på om eg er kristen, med eit rungande ja, utan å vere redd for kva andre måtte meina. Kvifor skal eg vera redd? Gud er jo med. Eg har jo ingenting å tapa men alt å vinna. Likeveld kjenner eg at frykten ofte tek overhand. Eg ynskjer å leva mitt liv, slik at det gjenspeglar mi tru. At menneskje rundt meg kan se at eg er kristen, gjennom måten eg lever livet mitt på.

Eg ynskjer at mitt mål i livet og skal vere at fleire skal bli kjent med Jesus. Som kristen skal eg jo vere som ein menneskjefiskar (misjonsbefalinga). Eg tykkjer det er vanskeleg. Eg får det liksom aldri heilt til. Eg ber om at Gud må forma meg, og leda meg der Han veit at eg vil tjena saken hans best!

"Dann du meg, Herre, helt ved din Ånd, form meg som leret i mester-hånd. Ta meg og dann meg slik som du ser gagner min sjel og saken din mer".-Pollard-



Eg trur det er viktig å bruka tid med Gud. Inkludera Han i kvardagen. Be, Lovsyng, Les i Bibelen, Lytt. Gud har større planar for oss enn det me kan skjøna. Akkurat som eit kjærleiksforhold fungerer og forholdet mellom menneskje og Gud best ved å ha en kontinuerleg dialog. Det kan fort gå i gal retning dersom forholdet er basert på ein monolog. Som eit tips til meg sjølv og andre: Snakk med Gud som om du snakka til kjærasten din. Fortell Han om dagen din, sei kva som plagar deg. Gleder som sorger. La Gud ha fyste plassen i livet ditt! Han vil føra deg der Han ser det gagner. Han vil vera ljoset på vegen. Han vil ein dag føra deg heilt heim!

• Jeremia 29: 11-14

11 For eg veit kva tankar eg har med dykk, seier Herren, fredstankar og ikkje ulukketankar. Eg vil gje dykk framtid og von.

12 Når de kallar på meg med bønene dykkar, vil eg høyra på dykk.

13 Når det søkjer meg, skal de finna meg. Ja, søkjer de meg av eit heilt hjarta,

14 lèt eg dykk finna meg, seier Herren. Så vil eg venda lagnaden dykkar og samla dykk frå alle dei folk og stader som eg har drive dykk bort til, lyder ordet frå Herren. Og eg vil la dykk koma heim att til den staden eg førte dykk bort ifrå.

Jeg vil gi deg o'Herre min lovsang
Jeg vil takke deg med mine ord
For din nåde som er uten grenser
Og for godhet og kjærlighet stor

Ingen annen er verdig den sangen
Bare du, Herre, eier min sang
Og i himmelen skal lovsangen lyde
Til din ære en evighet lang

Og om sangen i blant skulle stilne
Og forstyrres av uro og strid
Herre, åpne på nytt mine øyne
Så jeg ser at hos deg er min fred

Jeg vil gjøre mitt liv
til en lovsang til deg
La hver tone en
hyllest til deg være
Og i dager med glede
og dager med sorg
Vil jeg leve hver dag
til din ære.

I det siste har eg tenkt på at eg er elska av Gud. Trass alle mine feil, mangler, all mi synd, er eg elska av Gud. Eg har eigentleg aldri tenkt noko særleg over dette tidligare. Kor stort det er! Kor mykje som har blitt ofra for at eg (og andre med) kan ta imot nåden, frelsa og evig liv!

At Gud ofra sin eigen son for våre synder, for våre misgjerninger. På korset blei all vår synd viska ut, Jesus tok synda på seg, for at eg og alle kristne skal få moglegheita til å koma til himmelen. Der skal me leva eit liv i herlegdom, i evig glede, ja, i evighet! Eg tenker på kor bra det kan verta når eg ein gong kjem heilt heim, eg tenker og på det utruligt store offeret som ligg bak denne moglegheita.

Tenk deg om det var du som hadde valget: la barnet ditt døy slik at mennesker du eigentleg ikkje kjenner skal få leva, eller redda barnet ditt og la menneska døy. Det er på mange måtar ein uverkeleg tanke. Korleis skal ein kunne ofra barnet, som ein elskar, som er det kjæraste du eig for at andre skal leva? Det er akkurat det Gud gjorde då Jesus døydde på korset. Han ofra det kjæraste han hadde, sin einaste son, for at me menneske skulle ha liv. Det er stort! Så høgt elskar Gud verda, så høgt elskar han meg og deg!

• Romarane 5:8

8 Men Gud syner sin kjærleik til oss med di
Kristus døydde for oss medan vi endå var syndarar

1 Joh 4:7-11

7 Mine kjære, lat oss elska kvarandre,
for kjærleiken er frå Gud,
og kvar den som elskar, er fødd av Gud
og kjenner Gud.

8 Den som ikkje elskar, har aldri kjent Gud,
for Gud er kjærleik.

9 I dette vart Guds kjærleik openberra mellom oss,
at han sende sin einborne Son til verda
så vi skulle ha liv ved han.

10 Ja, dette er kjærleiken, ikkje at vi har elska Gud,
men at han har elska oss
og sendt sin eigen Son til soning for syndene våre.

11 Mine kjære, har Gud elska oss så, då skyldar òg vi å elska kvarandre.