Dumskap

Kva skal ein gjera, når det ein gjer aldri kan vera godt nok til å ordne opp i alt det dumme ein har gjort?

For ei tid tilbake så gjorde eg noko dumt, veldig dumt. Det gjekk ut over nokon som så absolutt ikkje hadde fortent det. Det reiv hjarta mitt i to, sjølv om det var eg som var grunnen til alt det dumme. Eg mista min beste venn på grunn av min dumskap...

Løgn og fanteri fører aldri noko godt med seg.

Eg har alltid sagt at eg er "dønn ærlig", vel eg var det ein gong.

Løgn tærer en opp.

Løgn er for dei smålege.

No er eg ein av dei.

Kvifor eg gjorde som eg gjorde kan ikkje forklaras, eg veit det ikkje sjølv ein gong. Eg vikla meg inn i noko som det vart verre og verre å kome utav for kvar dag. 

Det som var rart i det heile var at følte meg dratt mellom to poster. Ein som sa at det du gjer nå, det skulle du aldri gjort. Eg visste det var galt, eg kjende at det gjorde vondt i sjela kvar gong ein ny melding blei sendt. Samstundes var det ein annan stemme som sa: drit i, det gjer ingen ting. Ser du ikkje at alt er øydelagt fra før? ser du ikkje at du aldri kan bli god nok?, du er ein bare, innsjå det med ein gong. Det betyr ikkje noko frå eller til om du gjer dette, du betyr ingenting likevel. Trur du verkeleg at h*n er din beste venn? pfft det er berre tull. 

Eg falt for freistinga. 

Eg falt for det som ikkje var av det gode.

Eg høyrde på feil stemme.

Samstundes tok eg meg sjølv i å be, kvar gong eg åpna profilen på facebook med eit anna navn enn mitt, så ba eg min Herre om hjelp til å avslutta dette på ein god måte. Jo før jo heller. Eg visste jo kva vei det bar.

Eg er ingen god løgner, eg visste eg ville bli avslørt.

Men når sanningas time kom, fekk eg panikk. panikk med stor P. Nett som om eit slør åpna seg framfor augene mine og eg såg kva eg faktisk hadde gjort. 

Eg laug igjen...

og igjen...

igjen...

Eg ville ikkje at det skulle vera meg som hadde gjort alt dette, eg ville ikkje. Men det var jo meg.

Mi skuld og bare mi. Ingen andre kunne klandras for det eg hadde gjort.

Sanninga kom fram til slutt.

Den var nødt til det.

Sanninga knuste meg, då kan eg berre tenke meg kva sanninga gjorde mot den eg gjorde det dumme mot. 

Å vakna dagen etter, og sjå at den eg såg på som min bestevenn ikkje lenger var venn med meg på facebook, ikkje ville ha noko med meg å gjer, gjorde ubegripelig vondt. Eg forstår det, sjølvsagt. Eg hadde jo ikkje vore ein venn sidan eg gjorde det eg gjorde.

Det var ein fredag, den vonde dumme fredagen. Ein fredag som var blitt dum på grunn av meg. 

Eg skulle vera med far for å gjera ferdig siste rest av dei nye beda eg hadde begynt på i hagen til mormor. Det enda med at far gjorde ferdig bedet, mens eg satt midt i det og tuta. Klarte ikkje slutta. Tårene berre trilta, det einaste eg fekk fram når far ville veta kva som var så galt, var at det var min feil. Eg har øydelagt alt. rubbel og bit. Kan ikkje fiksast. 

Eg har aldri følt meg som ein så stor tosk som då, eg har aldri før vore så nære å gjera det eg alltid har sett på som feigt. 

Eg måtte reisa vekk, og blei vekke lenge. Einvegsbillett. Klepp var ein stad eg ikkje kunne vera lenger. 

Det gjer uendeleg vondt å mista sin beste venn, sjølv om det var min eigen feil.

Unnskyld var aldri godt nok, og kjem aldri til å vera godt nok for å gjera opp for min dumskap.

Ingenting eg kan gjer, kan nokon gong gjera opp igjen det vonde. 

Eg innser at eg har prøvd for hardt på å fiksa det heile. Eg har vore ein masekopp. Eg likar ikkje å vere det. Alt eg ville var å fiksa det. Alt eg ville var å få orden på det heile igjen. Alt eg ville var å visa at det eg gjorde ikkje representerer den eg er. Sidan eg var den som øydela, så måtte eg jo fiksa det igjen eller? 

Eg gjorde berre vondt verre.

Eg fortsett å gjera vondt verre.

Ein kamp for å fiksa noko eg ikkje får lov til å fiksa. 

Ein kamp for å fiksa noko eg ikkje kan fiksa. 

Eg har aldri følt meg så einsam som etter den fæle fredagen. 

Alt falt i grus.

Bråstopp.

Eg tar meg sjølv i å tenke på kor Gud var oppi alt dette. Kva er meininga? det blir jo alltid sagt at alt har ei meining. Det er mykje eg ikkje ser meininga med... 

Kvifor eg skreiv alt dette?

Eg måtte få det ut av systemet. 

Lufteventil.

Ut må det, viss ikkje kjem eg meg aldri vidare.

Del Ordet !

Til sjuande og sist har me berre eit håp, me må stå saman og sette vår lit til Gud.

Teikna på at enden rykkar nærare blir tydelegare og tydelegare. Teikna har vore i denne verda lenge. Tanken på at me lever i endetida, er ein skremande tanke. Slik eg ser det så byrjar tida å verta knapp. Me har ikkje tid til å vera tause. Kvifor skal me vera tause, når det me har å fortella gjeld liv eller død? Min største frykt er at mine kjære, min familie, mine venner, alle! ikkje blir med til Himmelen. Det gjer meg uendeleg redd...

Tenk når me alle står framfor Gud på dommens dag, og me blir dømte. Nokon til evig liv andre til fortaping. Nokon får leva eit liv i glede, gå på vegar av gull. Dei andre får eit evig liv i det verst tenkelege.

Me er alle unike blomar i Guds hage. Han har inderleg kjærleik og omsorg for kvar enkelt av oss. Like lite som nokon av oss har råd til å miste nokon av våre barn, vil han miste ein einaste av oss.

Mange har spurt meg korleis eg kan tru, det var ikkje noko dei hadde venta av meg. Dessutan er det jo så mange religionar, korleis veit eg at kristendommen er den rette? Eg veit eg har valt rett! Eg kjem aldri til å angre. Eg veit at Gud er min Far, eg veit at Jesus er hans son som døydde i vårt sted, for våre synder. Eg har kjent Guds kjærleik på kropp og sjel. Eg er ikkje i tvil! Det vil ikkje seie at eg ikkje tvilar for det gjer eg stadig. Ei eg kjenner sa ein gong at uten tvil så finnes det ikkje tru. Eg fornektar og gjer galne ting. Gud er likevel min Far, eit stødig fjell der eg får koma akkurat som eg er.

Det handlar ikkje nødvendigvis om kva me må, kva me bør, kva me skal gjere osb. Det handlar meir om å ta imot. La Gud fornye legem og sjel. Han vil ta seg av oppussinga. Ved tru kjem også gjerningar. Tru utan gjerningar er død tru. Men me Gud i livet så klarar ein ikkje motstå gjerninga som kjem i kjølvatnet av det valet ein har teke. Ein må berre tørre å sleppe taket, og stole fullt og heilt på Gud og la han ha styringa. Me må kunne gå i tru. Det er ikkje lett tykkjer eg. Eg har ikkje lyst å mista kontrollen over mitt liv, samstundes som eg veit at store ting vil hende når Gud får ta styringa og vera nr 1.

Eg forstår faktisk Gud som lot sin einaste son gå i døden for oss. Jesus vart ofra for våre synder slik at me skulle bli reine. Gud godkjente offeret som var blitt slakta, det var godt, og Jesus stod opp igjen frå dei døde. Me er skyldfrie og kan ta del i himmelens herlegdom. Det var betre at ein måtte dø for alle oss, enn at alle måtte dø. Når eg skriv at eg forstår det, så meiner eg at eg tenker at eg ville valt døden , viss det kunne redda nokon andre. Dersom ein av mine næraste/sysken eller liknande skulle dø og eg fekk valet om å ta deira plass, eg som kristen og dei ikkjekristne. Eg trur kje eg hadde vore i tvil. Men ingen av oss kjenner timen. Det er ikkje opp til oss, og godt er det. Men det er vår oppgåve å dele Ordet slik at me alle kan leve i jubel i Himmelen og synge saman med englekoret!

Den største bremsa eg har for å dele ordet om Gud og fortelle om mi tru er meg sjølv og den menneskefrykta som eg har. Nokre gonger er alt slik eit ork. Gud har likevel lova å vera trufast. Og han vil gjera under for den som er trufast mot han! Tenk for ein Gud me har. Ein fantastisk far!

Med evig kjærleik har Han elska oss!